The Good Earth เป็นนิยายภาษาอังกฤษว่าด้วยวัฒนธรรมจีนและวิถีชีวิตของชาวนาในชนบทในยุคต้นศตวรรษที่ 20 โดยเล่าผ่านชีวิตตั้งแต่วัยหนุ่มถึงวัยชราของตัวละครหลักชื่อว่า หวางหลุง (Wang Lung) ตีพิมพ์ในปี 1931 และมียอดขายสูงสุดในสหรัฐอเมริกา 2 ปีซ้อน คือปี 1931 และ 1932 ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขาเรื่องแต่ง (Pulitzer Prize for Fiction) ในปี 1932 ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนต์ฮอลลีวูดและละครเวทีในสหรัฐอเมริกา ถูกแปลเป็นภาษาจีนและได้รับการยกย่องว่าเป็นการเล่าถึงชนบทจีนที่ “สมจริง” และอาจจะเป็น “นิยายจีน” เล่มสำคัญเล่มแรกที่เกี่ยวกับชาวนา (pp.105-106)¹⁾ แต่งโดย เพิร์ล เอส. บั๊ก (Pearl S. Buck) ซึ่งเป็นนักเขียนหญิงชาวอเมริกันคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม (Nobel Prize in Literature) ในปี 1938 คำประกาศเกียรติคุณของคณะกรรมการพิจารณารางวัลโนเบลระบุว่า บั๊กได้รับรางวัล “จากคำบรรยายชีวิตชาวนาในจีนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรายละเอียดและทรงพลังยิ่งรวมถึงผลงานชีวประวัติชิ้นเอกของเธอ”²⁾ จากคำประกาศเกียรติคุณนี้ The Good Earth และเรื่องราวชีวิตของหวางหลุงมีส่วนสำคัญในการส่งเธอสู่รางวัลโนเบล กล่าวได้ว่า นี่คือผลงานที่สร้างความสำเร็จให้บั๊กมากที่สุด ทั้งด้านชื่อเสียงในฐานะนักเขียนและด้านรายได้

        สิ่งที่น่าสนใจก็คือ ทำไมชาวอเมริกันอย่างบั๊กจึงสามารถเขียนหนังสือเกี่ยวกับชาวนาจีนจนเป็นที่ยอมรับทั้งในจีนและในสหรัฐอเมริกา และทำไมคนอเมริกันจึงสนใจอ่านเรื่องราวของชาวนาธรรมดาในประเทศจีนอย่างหวางหลุงจนทำให้ The Good Earth ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

        บั๊กเกิดในปี 1892 พ่อและแม่ของเธอเป็นมิชชันนารีอเมริกันที่ทำงานเผยแพร่ศาสนาในจีนมานาน ขณะตั้งครรภ์ พ่อและแม่ของเธอเดินทางไปคลอดเธอที่สหรัฐอเมริกา แล้วก็พาเธอเดินทางกลับไปจีนเมื่อเธออายุ 4 เดือน บั๊กเติบโตที่เมืองเจิ้นเจียง (Zhenjiang) ประเทศจีน พูดและเขียนได้ทั้งอังกฤษและจีน เช่นเดียวกับที่เรียนรู้วัฒนธรรมจีนไม่น้อยกว่าวัฒนธรรมตะวันตก เธอเดินทางออกจากจีนครั้งแรกในปี 1910 เพื่อเรียนระดับวิทยาลัยที่ Randolph-Macon College ในรัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อสำเร็จการศึกษาเธอกลับไปจีนอีกครั้ง บั๊กแต่งงานในปี 1917 กับนักวิจัยด้านเศรษฐศาสตร์การเกษตรชาวเมริกันชื่อว่า จอห์น ลอสซิง บั๊ก (John Lossing Buck)³⁾ ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับเกษตรกรรมในประเทศจีน ด้วยเหตุนี้เองบั๊กจึงมีโอกาสเดินทางไปเก็บข้อมูลภาคสนามจากเกษตรกรในชนบทร่วมกับสามี ด้วยประสบการณ์ที่ได้จากการเรียนรู้ชีวิตของชาวนาในประเทศจีนผสานกับประสบการณ์เกี่ยวกับวัฒนธรรมจีนตั้งแต่เด็ก ในช่วงปลายทศวรรษ 1920 หวางหลุงและ The Good Earth ก็ถือกำเนิดขึ้น

        เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในวันแต่งงานของหวางหลุงในวัยหนุ่มซึ่งเป็นชาวนายากจนกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกขายเป็นคนใช้ในบ้านเศรษฐีประจำเมืองตั้งแต่เด็กชื่อว่า โอลัน (O-Lan) งานแต่งเป็นไปอย่างเรียบง่าย เจ้าบ่าวอาบน้ำด้วยน้ำหนึ่งถังซึ่งเป็นการอาบน้ำทั่วตัวครั้งแรกหลังจากไม่ได้อาบมานาน เดินเท้าออกจากบ้านไปตัดผม ซื้อวัตถุดิบมาเตรียมไว้สำหรับทำอาหารเลี้ยงแขกในงานแต่งงาน แล้วก็ไปรับตัวเจ้าสาวกลับมาบ้าน จากนั้นก็เชิญญาติและเพื่อนบ้านไม่กี่คนมารับประทานอาหารที่เจ้าสาวเป็นคนทำ ชีวิตหลังแต่งงานก็เป็นไปแบบอัตคัดเหมือนเดิม ทั้งสองทุ่มเทแรงกายทำงานในที่นาทุกวัน แม้แต่วันคลอดลูกคนแรก โอลันกำลังเก็บข้าวสาลีอยู่กับหวางหลุงในนา ก่อนที่จะกล่าวว่า "ฉันเห็นจะออกลูกแล้วละ” (p.68)⁴⁾ แล้วเธอก็เดินเข้าไปในบ้าน ปิดประตูห้อง แล้วเจ็บปวดกับการคลอดลูกอยู่คนเดียว เมื่อการคลอดผ่านพ้นไปเธอตัดรกและทำความสะอาดคราบเลือดในห้อง ในวันรุ่งขึ้นเธอลุกขึ้นมาหุงหาอาหาร และจากนั้นอีกไม่กี่วันก็ออกไปทำงานในนาเหมือนที่เคยทำ

        ความทรหดอดทนในการทำงานและความผูกพันกับผืนดินคือภาพที่บั๊กพยายามจะบรรยายให้ผู้อ่านรับรู้เกี่ยวกับเกษตรกรในชนบทจีน หวางหลุงและโอลันช่วยกันทำงานหนักและมัธยัสถ์ในการใช้จ่าย พวกเขาเริ่มมีเงินเก็บและสามารถซื้อที่ดินเพิ่ม ความเป็นอยู่ของพวกเขาเหมือนจะดีขึ้น แต่ชีวิตของพวกเขาก็ยังแสนเปราะบาง ในปีหนึ่ง พวกเขาต้องเผชิญกับภาวะฝนแล้งยาวนานทำให้ไม่สามารถเพาะปลูกได้และอาหารก็ขาดแคลนอย่างหนัก ความอ่อนแอจากการขาดสารอาหารทำให้ลูกคนหนึ่งของพวกเขาตายในวันคลอด ความหิวทำให้พวกเขาเห็นความตายยืนอยู่ตรงหน้า หวางหลุงตัดสินใจว่าจะต้องนั่งรถไฟไปเมืองทางใต้เพื่อหนีจากทุพภิกขภัยครั้งนี้ แต่พวกเขาไม่มีเงินค่าเดินทาง โอลันกล่าว “เราจะไม่ขายที่ดินของเราอย่างแน่นอน... มิฉะนั้นเมื่อเรากลับมาจากใต้ เราจะไม่มีอะไรทำเลี้ยงชีวิต แต่เราจะขายโต๊ะ ขายเตียงสองเตียงและที่นอน ม้านั่งสี่ตัวตลอดจนหม้อเหล็กบนเตาไฟด้วย…” (p.120) เมื่อไปถึงเมืองทางใต้ พวกเขาดีใจที่พบว่าอาหารไม่ได้ขาดแคลนเหมือนที่บ้านเกิด หวางหลุงทำงานเป็นกุลีลากรถ ส่วนโอลันก็พาลูกๆ ไปขอทาน แต่ทว่าเงินที่ได้กลับแทบไม่พอใช้ อาหารที่หาได้ก็แทบไม่พอกิน ต้องอาศัยในกระท่อมสัปปะรังเคที่เอาเศษขยะมาประกอบเป็นผนังและหลังคา การทำงานหนักในเมืองไม่ได้ทำให้ชีวิตพวกเขาดีขึ้นเลย เมื่อหวางหลุงพาครอบครัวเดินทางออกจากเมืองทางใต้และกลับถึงบ้าน มิตรภาพจากเพื่อนบ้านของเขายังคงอยู่และช่วยเขาพลิกฟื้นผืนดินที่เคยแห้งแล้งให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง การทำงานหนักและผืนดินของเขาทำให้เขาค่อยๆ ตั้งตัวได้ เขาสะสมที่ดินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนร่ำรวยกลายเป็นเจ้าที่ดินในที่สุด

        คติสำคัญของเรื่องก็คือ ชนบทและผืนดินคือความหวังและความสงบสุข แต่เมืองกลับปราศจากโอกาสและเต็มไปด้วยความยากลำบาก มีอีกหลายเหตุการณ์ในเรื่องที่สะท้อนคตินี้ เช่น ตอนที่หวางหลุงเข้าไปตัดผมในเมืองในเช้าวันแต่งงาน แล้วโดนช่างตัดผมล้อเลียนความซื่อเซ่อแบบชาวนาชนบทของเขา ทำให้เขา “รู้สึกไม่พอใจคนในเมืองเหล่านี้อย่างยิ่งตามเคย ถึงแม้ว่าพวกนี้จะเป็นเพียงช่างตัดผม และเป็นคนชั้นต่ำที่สุดก็ตาม” (p.41) หรือหลังจากที่เขาร่ำรวยมากขึ้น เขารับหญิงสาวคนหนึ่งมาเป็นภรรยาน้อย ซื้อบ้านเศรษฐีประจำเมืองที่โอลันเคยทำงานเป็นคนใช้ แล้วก็พาทุกคนในครอบครัวเข้าไปอาศัยอยู่ในนั้น เมื่อมีความวุ่นวายเกิดขึ้นในบ้านโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับภรรยาใหม่ เขาก็จะออกไปยังที่นา ออกแรงทำงาน “เขาตามหลังคันไถไปเป็นนานจึงล้มตัวลงนอนบนพื้นดินด้วยความอ่อนเพลีย ขณะที่นอนหลับอยู่บนผืนนา กลิ่นไอที่ดินพลุ่งขึ้นอบอวลทั่วร่างกายทำให้หวางหลุงรักษาใจของเขาหายจากโรครักได้เหมือนกัน” (p.253)

        ปี 1931 ที่ The Good Earth ได้รับการตีพิมพ์คือช่วงเวลาของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (The Great Depression) ซึ่งเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาและของโลกตกต่ำถึงขีดสุด ชาวอเมริกันมากมายอพยพเข้าไปอยู่ในเมืองใหญ่และดิ้นรนทำงานหนัก แต่พวกเขากลับกลายเป็นคนตกงานในข้ามคืนเพราะถูกเลิกจ้าง พวกเขายังจำชีวิตวัยเด็กที่เคยเติบโตในชนบท ครอบครัวทำการเกษตรเพื่อเลี้ยงชีพ ถึงแม้จะไม่ได้ร่ำรวยแต่มีอาหารกินอิ่มท้อง พวกเขายังจำความสัมพันธ์ใกล้ชิดของผู้คนในชนบทซึ่งสร้างความอบอุ่นและปลอดภัยผิดกับความสัมพันธ์อันห่างเหินของผู้คนมากหน้าหลายตาในเมือง และพวกเขาก็สงสัยว่าความรุ่งเรืองและทันสมัยในยุคทศวรรษ 1920 เป็นต้นเหตุของความล้มเหลวทางเศรษฐกิจในเวลาต่อมาหรือไม่ การปรากฏขึ้นของ The Good Earth จึงเป็นเหมือนพาหนะที่พาคนอเมริกันมากมายย้อนเวลากลับไปหาอดีตอันแสนสุขที่ตราตรึงในความทรงจำแต่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้อีกแล้วในโลกแห่งความจริง หวางหลุงซึ่งแม้จะเป็นคนจีนที่อาศัยอยู่ในคนละซีกโลกกลับมีความคล้ายคลึงกับพวกเขาอย่างประหลาด ด้วยเหตุนี้เอง The Good Earth จึงได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในสหรัฐอเมริกา^{5) 6)}

        การที่คนอเมริกันรับรู้ถึงความคล้ายคลึงอันแสนประหลาดนี้สร้างความรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนจีนในหมู่ชาวอเมริกัน ความรู้สึกนี้สร้างแรงกระเพื่อมทางการเมือง นักวิชาการบางคนถึงขนาดบอกว่าความรู้สึกนี้มีส่วนทำให้สหรัฐอเมริกายินดีเป็นพันธมิตรกับจีนและรบกับญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ 2 ถึงแม้จะมีคนเห็นต่างแล้วบอกว่าเพิร์ลฮาร์เบอร์ต่างหากที่ดึงสหรัฐอเมริกาเข้าสู่สงคราม ไม่ใช่ เพิร์ล เอส. บั๊ก⁷⁾ อย่างไรก็ตาม ผลทางการเมืองที่เกิดขึ้นแน่ๆ ก็คือ การยกเลิกกฎหมายกีดกันชาวจีน ค.ศ.1882 (Chinese Exclusion Act of 1882)

        ทศวรรษ 1850 เป็นที่รู้จักในชื่อ ยุคตื่นทอง (Gold Rush) ชาวอเมริกันที่อาศัยหนาแน่นทางฝั่งตะวันออกของประเทศเดินทางข้ามทวีปไปแสวงโชคทางฝั่งตะวันตก ในขณะที่ชาวจีนนับหมื่นคนก็ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกมาหางานทำเช่นกัน เมื่อชาวจีนเริ่มกระจายตัวออกจากฝั่งตะวันตกไปยังเมืองต่างๆ ในทวีปจนกระทั่งถึงฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ความแตกต่างทั้งทางกายภาพและวัฒนธรรมสร้างความหวาดหวั่นให้แก่ชาวอเมริกัน เช่น หนังสือพิมพ์ระบุหัวข้อข่าวว่า “ความชั่วร้ายของจีนอพยพ” โดยเนื้อหาบางส่วนกล่าวว่า “…พวกเขาไม่ได้ปฏิบัติตามกฎหมายของเรา พวกเขามีรัฐบาลของตัวเองและใช้กฎหมายของตัวเอง การชักพาคนจีนมายังประเทศนี้เป็นการเอาอารยธรรมสุดขั้วที่ไม่สามารถเข้ากันได้มาปนกัน คาดได้เลยว่านี่จะกระตุ้นให้เกิดความต้องการใช้ความรุนแรงในหมู่คนงานและนำไปสู่ความวุ่นวายที่ไม่สามารถยับยั้งหรือลงโทษอย่างเหมาะสมได้”⁸⁾ ความหวาดหวั่นนี้นำไปสู่กฎหมายกีดกันชาวจีน ค.ศ.1882 ซึ่งสาระสำคัญคือ ห้ามคนจีนเข้ามาทำงานในสหรัฐอเมริกา (แต่ยกเว้นให้กับนักท่องเที่ยวและคนบางกลุ่มอาชีพโดยเฉพาะผู้ที่มีทักษะสูง เช่น พ่อค้า ช่างฝีมือ ทูต ฯลฯ) ไม่ให้สัญชาติแก่คนงานจีนที่อาศัยอยู่สหรัฐอเมริกาและเด็กชาวจีนที่เกิดในสหรัฐอเมริกา และคนงานจีนต้องถือเอกสารแสดงว่าได้รับอนุญาตทำงานติดตัวอยู่ตลอด กฎหมายได้รับการต่ออายุในปี 1892 และกลายเป็นกฎหมายถาวรในปี 1902

        กฎหมายที่ถูกสร้างขึ้นมาจากอคติและความเกลียดชังอาจจะเป็นที่ถูกใจแก่คนจำนวนหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ย่อมสร้างปัญหาแก่สังคม แน่นอนว่าเมื่อการเหยียดคนจีนได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ คนงานชาวจีนก็เข้าสู่ตลาดแรงงานได้ยากขึ้น นั่นนำไปสู่ปัญหาขาดแคลนแรงงาน⁹⁾ การที่ผู้อพยพและคนงานจีนมีจำนวนลดลงอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะทางฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกาหมายความว่ากิจกรรมทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของพวกเขาก็ชะลอตัวลง ซึ่งนั่นก็กระทบกับงานและรายได้ของชาวอเมริกันด้วย กฎหมายจึงไม่ได้มีผลแค่กับกลุ่มคนจีนเพียงอย่างเดียว แต่ทำให้เศรษฐกิจมวลรวมชะลอตัวลงด้วย¹⁰⁾ ที่น่าสนใจอีกประเด็นหนึ่งก็คือ กฎหมายกีดกันชาวจีน 1882 นั้นมีข้อยกเว้นให้แรงงานทักษะสูงที่สังเกตได้ (observed skills) สามารถอพยพเข้าสู่สหรัฐอเมริกาได้ โดยมุ่งหวังว่าคนจีนที่อพยพมาใหม่จะเป็นกลุ่มคนที่มีทักษะสูง และต้องการกีดกันคนที่มีทักษะต่ำ แต่ผลกลับเป็นไปในทางตรงกันข้าม กล่าวคือ เมื่อคนจีนที่มีทักษะสูงเห็นว่าการเหยียดคนจีนในสหรัฐอเมริกายกระดับขึ้นอย่างเป็นทางการ พวกเขาก็ใช้ทักษะที่มีอยู่หากินในบ้านเกิดต่อไป ตำแหน่งสำหรับคนที่มีทักษะสูงจึงถูกทดแทนโดยคนที่มีทักษะที่ไม่สามารถสังเกตได้ (unobserved skills) ซึ่งมีความหมายเป็นไปได้ทั้งในด้านบวกและด้านลบ เช่น กล้าเสี่ยง มีไหวพริบ มีมนุษยสัมพันธ์ดี หรือฉลาดแกมโกง ทำให้คนงานจีนในสหรัฐอเมริกามีทักษะที่สังเกตได้โดยรวมลดลงกว่าเดิม¹¹⁾

        การเคลื่อนไหวเพื่อต่อต้านกฎหมายกีดกันชาวจีน ค.ศ. 1882 เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อเริ่มมีการประกาศใช้กฎหมาย แต่ทว่ากว่าที่การยกเลิกกฎหมายจะได้รับการพูดถึงอย่างจริงจังก็เมื่อสหรัฐอเมริกาเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 2 ในฐานะพันธมิตรของจีน¹²⁾ บั๊กซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังตั้งแต่ที่ The Good Earth ได้รับการตีพิมพ์ก็อาศัยชื่อเสียงของเธอเคลื่อนไหวในหลายๆ ประเด็น เช่น การเรียกร้องสิทธิสตรีและผู้พิการ การต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติ ฯลฯ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะ “ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับจีน” (expert on China)¹³⁾ และรณรงค์ต่อต้านกฎหมายกีดกันชาวจีนด้วย ในเดือนพฤษภาคม 1943 เธอได้รับเชิญไปให้การต่อหน้ารัฐสภาเกี่ยวกับการยกเลิกกฎหมายกีดกันชาวจีน สาระสำคัญของคำให้การของเธอคือประเด็นที่เป็นแก่นสารของ The Good Earth กล่าวคือ สมาชิกทุกคนในชุมชนชาวจีนโดยเนื้อแท้แล้วมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ผูกพันกับถิ่นฐานและที่ดินของตน และมีศักดิ์ศรีเสมอกัน ซึ่งเธอเรียกว่าคือ “ประชาธิปไตยโดยธรรมชาติ” (natural democracy) ซึ่งคล้ายคลึงกับความเชื่อเกี่ยวกับประชาธิปไตยและธรรมชาติของมนุษย์ซึ่งเป็นรากฐานของสหรัฐอเมริกา การปฏิเสธสิทธิของชาวจีนจึงเป็นการขัดกับธรรมชาติของพวกเขาและพวกเขาสามารถเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกาได้โดยธรรมชาติ ตลอดสามวันของการไต่สวน ผู้ให้การและสมาชิกรัฐสภาหลายคนกล่าวถึงประชาธิปไตยโดยธรรมชาติและ The Good Earth หลายหน และไม่กี่เดือนหลังจากนั้น รัฐสภาก็ลงมติให้ยกเลิกกฎหมายกีดกัน ชาวจีน ค.ศ.1882 กล่าวได้ว่า บั๊กและ “เรื่องแต่ง” (fictions) อย่างประชาธิปไตยโดยธรรมชาติ และ The Good Earth มีส่วนสำคัญในการยกเลิกกฎหมายดังกล่าว¹⁴⁾

        เมื่อหวางหลุงพาครอบครัวอพยพไปยังเมืองทางใต้ สภาพแวดล้อม วัฒนธรรม สำเนียงภาษา ที่ต่างจากชนบทบ้านเกิด ทำให้เขารู้สึกตัวเองช่างห่างไกลกับการเป็นส่วนหนึ่งของเมืองใหญ่แห่งนั้น วันหนึ่งขณะที่กำลังลากรถหาผู้โดยสารเหมือนทุกๆ วัน เขาได้รับผู้โดยสารเป็นหญิงชาวอเมริกันซึ่งนั่นคือครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนต่างชาติ หลังจากนั้นเขาก็บอกตัวเองว่าตัวเขาไม่ได้เป็น “ชาวต่างประเทศที่แท้จริงของเมืองนี้อีกต่อไป” (p.141) เหตุการณ์นี้ชวนให้เราผู้อ่านคิดได้ว่าการตีตราว่าตนเองหรือใครจะเป็น “ชาวต่างประเทศที่แท้จริง” อาจจะเป็นเรื่องแต่งประเภทหนึ่งที่ผู้คนในสังคมแต่งให้แก่กัน เหมือนกับที่หวางหลุงแต่งให้แก่ตนเองและผู้โดยสารคนนั้น ในโลกยุคปัจจุบันที่กระแสชาตินิยมกำลังเฟื่องฟู คำพูดที่สื่อถึงการเกลียดชังคนต่างชาติกลายเป็นคำที่ผู้นำในหลายประเทศป่าวประกาศเพื่อเสริมสร้างอำนาจแก่ตนเอง เรื่องแต่งที่ว่าคนนี้เป็นพวกเรา ส่วนคนนั้นคือคนอื่น กำลังเขย่าโลก สิ่งที่น่ากังวลก็คือเรื่องเหล่านี้ช่างทรงพลังและทำให้การเหยียด การกีดกัน การขับไล่ และการใช้ความรุนแรงเกิดขึ้นจริง โลกของเราในทุกวันนี้กำลังต้องการเรื่องแต่งอีกแบบที่จะนำไปสู่การยับยังความรุนแรงเหล่านี้ เหมือนที่ The Good Earth เคยทำมาแล้วในกรณีกฎหมายกีดกันชาวจีน ค.ศ.1882

เชิงอรรถ

¹⁾So, R.J. 2010. Fictions of Natural Democracy: Pearl Buck, the Good Earth, and the Asian American Subject. Representations, 112(1), 87-111.

²⁾“for her rich and truly epic descriptions of peasant life in China and for her biographical masterpieces” ชีวประวัติที่กล่าวถึงในคำประกาศนี้หมายถึง The Exile และ Fighting Angel โดยเล่มแรกเป็นเรื่องราวของแม่ ส่วนเล่มหลังเป็นเรื่องราวของพ่อของเธอในฐานะมิชชันนารีในจีน https://www.nobelprize.org/prizes/literature/1938/summary/

³⁾นั่นหมายความว่านามสกุล บั๊ก (Buck) เป็นนามสกุลที่เธอเปลี่ยนตามสามี เอส. (S.) ตรงกลาง ไม่ใช่ชื่อกลาง แต่เป็นนามสกุลเดิมของเธอ นั่นคือ ไซเดนสตริคเกอร์ (Sydenstricker) เมื่อเธอแต่งงานใหม่กับนักหนังสือพิมพ์ชื่อว่า ริชาร์ด วอลช์ (Richard Walsh) เธอยังคงใช้ชื่อ เพิร์ล เอส. บั๊ก เหมือนเดิม

⁴⁾เลขหน้าตลอดทั้งบทความมาจาก The Good Earth ฉบับแปลไทยในชื่อ ทรัพย์ในดิน โดย สันตสิริ จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดอกหญ้าในปี 1988

⁵⁾Spencer, S. 2010. Popular Culture and the Rural Dream: Cultural Contexts and the Literary History of the Good Earth. Atenea (June): 125-138.

⁶⁾Hunt, M.H. 1977. Pearl Buck – Popular Expert on China, 1931-1949. Modern China, 3(1), pp.33-64.

⁷⁾Hayford, C.W. 1998. What’s So Bad about the Good Earth. Education about Asia, 3(3), pp.4-7.

⁸⁾ข่าวนี้อยู่ในหนังสือพิมพ์ The Lose Angeles Daily Herald ฉบับเช้าวันเสาร์ที่ 21 กรกฎาคม 1888 นั่นคือหลังจากที่กฎหมายกีดกันชาวจีนถูกประกาศใช้แล้ว อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนเห็นว่าเนื้อหาข่าวน่าจะเป็นตัวอย่างที่สะท้อนให้เห็นการเหยียดคนจีนออกสื่อเป็นทางการได้ดี https://chroniclingamerica.loc.gov/lccn/sn85042460/1888-07-21/ed-1/seq-4.

⁹⁾Chen, S. B. Xie. 2024. Institutional Discrimination and Assimilation: Evidence from the Chinese Exclusion Act of 1882. Explorations in Economic History, 94.

¹⁰⁾Long, J. et al. 2024. The Impact of the Chinese Exclusion Act on the Economic Development of the Western U.S. NBER Working Paper Series, Working Paper 33019.

¹¹⁾Chen, J. The Impact of Skill-Based Immigration Restrictions: The Chinese Exclusion Act of 1882. Journal of Human Capital, 9(3), pp.298-328.

¹²⁾O’Mahony, E. 2022. Opposition to Chinese Exclusion (1850-1902). Education about Asia, 27(1), pp.56-62.

¹³⁾Hunt, M.H. 1977. Pearl Buck – Popular Expert on China, 1931-1949. Modern China 3(1), pp.33-64.

¹⁴⁾So, R.J. 2010. Fictions of Natural Democracy: Pearl Buck, the Good Earth, and the Asian American Subject. Representations, 112(1), 87-111.